De ontvanger - 1

[PA3CNO]

Nu de voeding gereed is, kan ik verder met het volgende deel: de ontvanger. Dat wordt waarschijnlijk het meest complexe deel van het geheel. Niet alleen elektronisch, maar ook mechanisch. Terwijl de voeding in de ruststand stond omdat er gewacht moest worden op drogende verf etc. was ik al voorzichtig aan de ontvanger begonnen. De ontvanger bestaat eigenlijk uit twee delen die ook als twee subchassis uitgevoerd zijn, zie de foto van het origineel:



Het rechterdeel is de eigenlijke ontvanger met HF versterking, Local Oscillator, mixer (allemaal verzorgd door slechts 1 buis) en de eerste middenfrequenttrafo. Het linkerdeel is de MF strip met BFO en laagfrequent versterking, hier verzorgd door 3 buizen. Vooral het rechter deel is complex: dat is in 3 lagen gebouwd en ontzettend compact. De afstemschaal zit daarachter, aangedreven door een snaar en een knop met vertraging. Dan nog 3 afregelbare spoelen voor het ontvanger frontend en 3 afregelbare spoelen voor de Local Oscillator, plus een dubbele middenfrequenttrafo op 470kHz. Dat wordt de grootste uitdaging. Omdat ik al een hele mooie knop met vertraging op de kop had kunnen tikken, hoef ik geen vertraging via de snaaraandrijving te realiseren. De knop kan rechtstreeks op de as van de afstemcondensator gemonteerd worden. Maar er moet nog een afstemschaal aangedreven worden. Daartoe bestelde ik een stel tandwielen bij Conrad die voor de gewenste overbrenging gaan zorgen. Mans PA2HGJ was zo vriendelijk om van het kunststof tandwiel de overtollige uitstekende delen af te draaien op de draaibank en nu heb ik een fraai tandwiel voor op de as van de afstemknop. Nadeel: de originele afstemknop is 45mm diameter en deze 72mm... Maar daar heb ik wel een 1:90 vertraging voor terug.

Het is dus zaak eerst de mechanica op orde te brengen. Dat betekent rekenen, tekenen, kijken of je met alle montagegaatjes, kijkgaatjes en schroefgaatjes rekening hebt gehouden en dan kan het boren beginnen. Ik begin met de kant van de ontvanger:



Het gat linksboven is voor de antenne aansluiting. Als de ontvanger stand-alone gebruikt wordt, wordt de antenne daarin geprikt. Wordt de ontvanger in combinatie met de zender gebruikt, dan komt uit de zender een draadje met een banaanstekker en wordt deze in de ontvanger geprikt.

Het grote gat is uiteraard voor de afstemknop. Links daarvan zit het gat voor de bandschakelaar. De vier M3-gaatjes in een rechthoek zijn voor de montage van het sub-chassis. Dat wordt met afstandsbusjes op een afstand van 5mm van de frontplaat gemonteerd, zodat allerlei bevestigingsmoeren en -schroeven achter de frontplaat vallen. Behalve van de antennebus dan, omdat die strak tegen de frontplaat moet.
Het subchassis bevat allerlei uitsparingen voor de tandwielen:



De bodemplaat zelf (waar o.a. de buis op gemonteerd moet) zit hier nog niet in. Oplettende lezers zullen op de foto van het origineel gezien hebben dat het rechter chassis een centimeter minder hoog is dan het linker chassis. Dat komt omdat aan de onderkant ook weer een strip met 3 trimmers komt te zitten:



Mijn subchassis zijn gemaakt van printplaat. Dat is stevig en laat zich toch makkelijk bewerken. Voor ik de boel in elkaar zet haal ik daar een kwast grijze verf overheen zodat het er nog een beetje authentiek uitzien. Ik moet nu eerst de afstemknop en het subchassis tijdelijk monteren om de afstemcondensator uit te lijnen met de knop. Dat wordt het lastigste werk. Zodra dat klaar is, kan ik beginnen met het tweede subchassis voor de achterzet. En pas dan kan er weer gesoldeer gaan worden...

[PA3CNO]

Inmiddels ben ik aan een hoop mechanica bezig: de tandwieloverbrenging van de afstemschaal, het uitlijnen van de afstemcondensator en de afstemknop, het tweede subchassis voor de MF-strip plus eindtrap etc. etc. En dat gaat niet helemaal van een leien dakje.

Ik had een miniatuur-potmetertje uit mijn junkvoorraad geselecteerd om als lager te gaan dienen voor de afstemschaal met bijbehorend tandwiel. Maar toen ik het tandwiel op de potmeteras wilde schuiven, bleek het niet te passen. Uiteraard had ik weer de enige potmeter in de voorraad gekozen met een 1/4" as in plaats van een 6mm as. Dat scheelt 0,35mm maar dat is genoeg om niet te passen. Daarom niet getreurd: ik had bij de Bouwhof een 1/4" boor besteld en die kwam nu goed van pas. Tandwiel met de waterpomptang in de houdgreep genomen en de boor er even doorheen getrokken. En daarna paste hij wel. Maar toen ik het tandwiel ging ronddraaien, bleek er een slingering in te zitten met een uitwijking aan de uiteinden van meer dan 2mm! En dat maakt het tandwiel onbruikbaar. Kennelijk is de boor er schuin doorheen gegaan en nu zit het gat niet meer haaks op het oppervlak. Einde afstemschaal-subproject... Een nieuw tandwiel is onderweg van de firma Conrad, tesamen met nog wat extra asverlengers (kosten 1,41 euri, op de goedkope radiomarkt had ik er 2 euri voor betaald.... ) en een paar meter 6-aderig LIYCY kabel van 7mm doorsnee dat straks precies door mijn rubber doorvoertjes past.

In afwachting daarvan stortte ik me op een nieuwe uitdaging, en dat was de LF-uitgangskring. Die ziet er namelijk als volgt uit:



Ik was vooral geintrigeerd door de condensator van 2n (C11A) over de primaire wikkeling van de uitgangstransformator. Mijn redenering was dat deze condensator in combinatie met de zelfinductie van de transformator wel eens een afstemkring zou kunnen vormen, gepiekt op 1kHz, waarmee deze schakeling een extra bijdrage aan de selectiviteit van de relatief brede ontvanger zou kunnen leveren. Maar ja, mijn LC-metertje was niet van plan me te vertellen wat de zelfinductie van de primaire kant van het 220-15V trafootje was wat ik bij Dikke Gerrit scoorde. Toen ik dat probleem op de laatste verenigingsavond aan de mede-amateurs voorlegde, suggereerde Paul PA3DFR om een weerstand in serie te zetten met de transformator en vervolgens de spanningen over de weerstand en de transformator te meten. Daarmee is immers met de vectorberekening de spanning over de L en dus de zelfinductie uit te rekenen. Dat deed weer een aardige aanslag op mijn weggezakte theoretische kennis, maar ik wilde het toch proberen. Dus knutselde ik onderstaande schakeling in elkaar:



De bekende serieweerstand was 2k2. De gelijkstroomweerstand van de primaire wikkeling bedroeg 900 Ohm, en die kunnen we schematisch voorstellen als in serie geschakeld met de onbekende L. En nu begint het spel. De netspanning was op het moment van meten 226,3V en die werd over de schakeling gezet. Over de weerstand kwam 22,3V te staan, en over de transformator stond 218V. In het totaal dus 240,3V zoals oplettende lezers zullen opmerken. Hoe komt dat? Laten we eens naar de vectoren van stroom en spanning kijken:



Doordat alle componenten in serie staan, is de stroom door alle componenten in fase. De stroom kan immers niet onderweg ineens van fase verspringen. Dat is een gegeven. Verder is een gegeven dat de stroom door een weerstand en de spanning over die weerstand met elkaar in fase zijn. Een weerstand is immers geen complexe impedantie. Daarentegen is de fasedraaiing tussen stroom en spanning van een spoel 90^o. De resulterende spanning over de trafo, U_t, is volgens pythagoras de wortel uit de som van de kwadraten van de spanning over weerstand en spoel. De spanning over de weerstand van de trafo is:

U_rt = 226,3 - 22,3 = 204V

Dat maakt de hoek tussen stroom en spanning:

cos^-1 (204 / 218) = 20,65^o

Daaruit volgt voor de spanning over de spoel:

U_L = sin(20,65) * 218 = 76,86V

En omdat de stroom door de spoel bekend is, dat is namelijk af te leiden uit de spanning over de 2k2 weerstand:

I = U / R = 22,3 / 2200 = 0,010136A

volgt uit de zelfinductie U = I * 2 * Pi * f * L  =>  L = U / (I * 2 * Pi * f)

Ofwel L = 76,86 / (0,010136 * 2 * Pi * 50) = 24,1H

En dat is nogal wat. Nu eens uitrekenen wat de parallelcapaciteit dan moet worden om deze zelfinductie bij 1kHz in resonantie te krijgen. Daarvoor gebruiken we de formule voor parallelresonantie:

f = 1 / (2 * Pi * SQR(L * C))

Dat betekent voor C:

C = 1 / ((2 * Pi * f)² * L) en dat is 1,05nF. Komt aardig in de buurt van de 2nF in het originele ontwerp, dus het zou inderdaad kunnen dat de trafo in resonantie gebracht wordt. Dus een C van 1n over de trafo gezet, en toen eens gekeken of hij wilde resoneren. De scoop werd parallel aan de trafo geplaatst en ik voerde nu via de 2k2 weerstand het uitgangssignaal van de FT857 set toe. Met mijn kristaltester tegen de antenne van de FT857 stemde ik deze in USB af in de buurt van de kristalfrequentie van 3560kHz. Ik heb nl. geen LF toongenerator en op deze manier kan ik met de set een zwevingstoon maken van ca. 100-3500Hz. Genoeg voor dit experiment. Maar op de scoop was geen spoor van resonantie te zien... Zou ik het dan verkeerd uitgerekend hebben? Tot ik op het heldere idee kwam om de formule voor de kringkwaliteit Q eens los te laten op dit baksel:

Q = R * SQR(C / L) en dat is 900 * SQR(10^-9 * 24,1) = 0,006....

Vergeet resonantie. Het is gewoon een condensator om HF resten uit het signaal te houden. Soms moet je de dingen niet mooier maken dan ze zijn. Dit weeken ga ik verder met het subchassis van de achterzet, dus na het weekend hoop ik een hoop verder te zijn.

Ik kwam er achter dat de twee condensatoren die voor de BFO en de grid-afstemming van de zender gebruikt moeten worden (en die los van aarde opgesteld moeten worden) eveneens over 1/4" assen beschikken. Dus moet ik die twee asverlengers opboren tot 1/4". Maar gezien het resultaat van mijn verminkte tandwiel ga ik Hugo weer lief aankijken of ik zijn kolomboormachine weer even mag gebruiken. Anders is dat eveneens tot mislukken gedoemd. Wordt weer vervolgd...

[pa2hw]

No problemo, je bent welkom.

[PA2HGJ]

Frank, als ik je nieuwe tandwieltje weer moet afdraaien dan roep je maar. Ook opboren v.d. asverlengers kunnen we evt. in de draaibank doen (blijft het allemaal gecentreerd). Jullie zijn in het weekend altijd welkom.

[PA3CNO]

Tnx Mans, maar gelukkig was het het metalen tandwiel dat ik vermoord had, niet het nylon. De asverlenger die jij bij Hugo uitgeboord hebt, ziet er prima uit. Ik ga het gewoon op die manier nog een keer proberen. Ik moet er nog 2 opboren, en ik heb nu 2 reserve asverlengers, dus ik kan er wel een slopen. Mocht het niet lukken met boren, dan houd ik me aanbevolen voor een draaibanksessie. Inmiddels zit het tandwiel op een potmeter met 6mm as en werkt alles strak zoals het hoort. Foto's volgen later...

[PA3CNO]

Zooo, lekker opgeschoten vandaag. Gisteren stond de koerier voor de deur met het pakje van Conrad dus heb ik mijn nieuwe tandwiel. Gelijk maar een potmeter besteld om als lager voor het tandwiel te fungeren, en uiteraard nu met 6mm as
Ik had al een steuntje gezaagd waarmee het hart van de potmeteras precies boven de afstemknop uit zou komen. Het tandwiel moet iets uitsteken voor het tandwiel van de afstemknop, want dan kan ik straks een stukje printplaat met de uitlezing erop op het tandwiel lijmen. Het uitrichten was een heksentoer, want je moet langs 2 assen richten: zit je te ver naar voren of naar achteren dan loopt de schaal straks aan, en draai je de steun uit het lood dan gaat het tandwiel wringen. Uiteindelijk kwam de boel perfect op zijn plek te zitten:


Afstemcondensator met asverlenger en tandwiel, aangedreven door de 1:90 afstemknop met planeetwielen


En zoals te zien steekt het tandwiel net uit voor het aandrijftandwiel

Daarmee is de mechanica voor het voorzet/LO chassis klaar. Tijd voor het tweede chassis met de achterzet, BFO en LF. Hier moeten de gaten geboord voor de buisvoeten, de MF-trafo's, de LF trafo en de doorvoeren voor kabels en potmeterassen. Dat is vooral geduldig meten en boren. De BFO-condensator moet vrij van massa opgesteld worden en daarvoor maakte ik een steuntje van printplaat, waarbij de vlakken waar de condensator de print raakt, potentiaalvrij gemaakt zijn met een graveerfreesje dat ik voor nog geen 3 euri bij de Bouwhof scoorde. Dat ging uitstekend. Daar komt een asverlenger op die door het subchassis heen steekt en tot 2mm achter de frontplaat komt. En daarin wordt een plastic asje gemonteerd zodat ik straks geen handeffect heb met het gebruik van de BFO. Ik heb de boel even tijdelijk op zijn plek gezet en dan ziet het er al heel aardig uit:


Bovenaanzicht van de tijdelijke opstelling van de componenten


Nog een overzicht. Het past allemaal precies...



Aan de voorzijde is de volumepotmeter te zien, met daaronder het gat waar straks de voedingskabel doorheen komt. Links zit de connector voor de hoofdtelefoon en daarboven het gat waar straks de asverlenger doorheen komt, als deze uitgeboord is. En dan begint het echte werk: het solderen! Dan begint het spannend te worden. Nog een paar kleine mechanische zaken (de gaten in de frontplaat moeten nog geboord voor dit subchassis) en dan ga ik aan de elektronica beginnen.

[PA2HGJ]

Ziet er erg goed uit Frank.
Je hebt ook een mooie Jackson afstem-C. In het origineel lijkt het of de afstem-C ook geïsoleerd opgesteld is (hij lijkt op pertinax o.i.d. te zitten). Ik heb het schema niet bij de hand dus kan niet zien of één kant aan massa ligt.

[PA3CNO]

Bij deze dan het complete schema van het achterzet-deel. Dat ziet er als volgt uit:


Schema van de achterzet. Klik hier voor een grote versie

Aan de linkerkant komt het signaal binnen van de HF-versterker/LO/mixer waar ik later aan ga beginnen. De buis V2A doet dienst als HF versterker en het signaal komt via de anode op MF-trafo-combinatie LBA en LBB terecht. De linkerhelft is een gewone LC-kring, maar met de rechterhelft hebben ze een trucje uitgehaald: de condensator is gesplitst en een deel van het HF-signaal aan de anode van V1B wordt via C14 in tegenfase teruggevoerd aan LBB. Dat heeft tot gevolg dat de kring "ontdempt" wordt en de Q schijnbaar verhoogd, en dat komt de selectiviteit ten goede. V1B wordt op een knappe manier dubbel gebruikt: 1 buissectie doet dienst als HF-versterker en het andere deel vormt de BFO. Zoals je ziet is de BFO-afstemcondensator C13A vrij van massa opgesteld. Weliswaar is C12 1000pF, maar toch ligt hij opgetild.

Waar ik me een tijd het hoofd over gebroken heb, is waar de schakelaar voor BFO-OFF ergens zat. Als je de foto's van de bedieningsorganen bekijkt, zie je immers dat de BFO uit te schakelen is door de knop helemaal naar beneden te laten wijzen.


De BFO kan dus ook Off...

In de literatuur kwam ik onlangs tegen dat men dat voor elkaar kreeg door een afstemplaat van de condensator zo te verbuigen dat deze in de positie waar de knop naar beneden wijst, sluiting maakt met de andere kant van de condensator. En zo slaat de oscillator dan af... Ik denk dat ik dat oplos door een microswitch te bedienen via een nok op de asverlenger.

Na V1B komen we terecht op de volgende dubbele middenfrequenttrafo, LBC en LBD. De koppeling wordt hier voorgesteld door twee gekoppelde spoelen. In de Reinhofer trafo's kan je de koppeling regelen door draaibare ferrietbussen waar een uitsparing in zit zodat de spoelen elkaar in meer of mindere mate kunnen "zien"... Dat signaal komt terecht op V2B en ook die heeft een dubbelfunctie: zijn dioden (hij heeft er twee) zorgen voor detectie en de rest van de buis doet dienst als laagfrequent versterker. De anode zit daartoe simpel aan een trafo met een verhouding van 1:15 volgens de specs, en dat is naar ik aanneem de spanningsverhouding en niet de impedantieverhouding. De impedantie aan de anode is immers in de ordegrootte van enkele k-ohms en met een 1:15 impedantie-omzetting kom je dan nog op honderden ohms uit en dat is voor de meeste hoofdtelefoons teveel. Met een spanningsverhouding van 1:15 is de impedantieverhouding het kwadraat daarvan en dat is 1:225. Ofwel: met een 30 Ohm hoofdtelefoon is de anodebelasting dan 6750 Ohm en dat klopt wel aardig. Ik gebruikte zoals vermeld een goedkope 15V trafo van Dikke Gerrit. Die doen het doorgaans uitstekend als LF-trafo, als je geen hoge eisen stelt aan de lagetonenweergave, maar dat is in dit geval uiteraard niet van toepassing. Aan de hand van dit schema moet nu dus de achterzet bedraad worden, en dan maar eens 470kHz in de "I.F.GRID" aansluiting pompen en kijken of hij wil werken.

[PA3CNO]

Hij doet het! Na eindeloos aan de mechanica bezig geweest te zijn (er moesten uitsparingen in de frontplaat gemaakt voor de bedieningsorganen en de hoofdtelefoonaansluiting, gaatjes voor de bevestiging van het subchassis, afstandsbusjes op maat gezaagd uit een aluminium buisje, chassis grijs geschilderd etc.) kon eindelijk aan het solderen begonnen worden. Bij het monteren van de buisvoeten was ik al op een verrassing gestuit: als je goed naar de foto's van het origineel kijkt (en ik heb er heel wat) zie je dat het slotje van de buisvoet, wat bepaalt hoe de buis erin kan en dat tussen pin 1 en 8 zit, op de as zit van de twee bevestigingsgaten. Toen ik mijn buisvoeten wilde monteren, bleek dat bij mijn buisvoeten het slotje haaks op die as zit... Dat betekent even puzzelen om een zo gunstig mogelijke montage te bereiken. Je wilt immers niet alle draden van anode en roosters kruisen; dat is schreeuwen om moeilijkheden.

Ik had een aantal oude condensatoren naast een aantal nieuwe. Hugo PA2HW kon mij aan een handje historische weerstanden helpen, waaronder een exemplaar van 20k 10W. Alle onderdelen heb ik op de capaciteitsmeter en de universeelmeter getest voor ik ze in de schakeling zette. Alle oude onderdelen waren goed. Maar een splinternieuwe silvermica-C van 100pF zo uit het zakje gaf "OVERRANGE" op de capaciteitsmeter, wat doorgaans sluiting betekent. En inderdaad, sluiting in een brandnieuw exemplaar. Je zal het niet even checken, dan wordt de Smoke-test wel heel letterlijk...

De enige onderdelen die ik niet "oud" had, waren condensatoren van 0,1uF 250V. Ik had een aantal 1000V exemplaren en die heb ik erin gezet. Als je in het schema kijkt, zie je dat er een terugkoppeling plaatsvindt van de tweede buis naar de middenfrequent transformator. Omdat de condensatorverhouding bepalend is voor de mate van terugkoppeling en de condensator over de kring 220pF moet zijn volgens schema, moest ik de middenfrequenttrafo aanpassen. Ik haalde de standaard condensator van 150pF eruit en rekende met de ring core calculator (zie download area) die ook resonantiekringen kan uitrekenen, wat de inductie van de spoel zou moeten zijn bij 150pF en 455kHz en zou moeten worden bij 220pF en 470kHz. Dat betekende een wijziging van 820 naar 500uH. Ongeveer. Ik wikkelde aldus een aantal windingen eraf en soldeerde de boel weer netjes in elkaar.

De middenfrequenttrafo's werden op de print gesoldeer. Dat is dan weer het voordeel van een chassis van printmateriaal. De gaatjes werden met 1mm geboord en aan de bovenkant drukte ik daar even de verzinkboor op. Door het V-vormige gaatje wat dan ontstaat, is het koper rond het gat verdwenen en kan je de pennen geisoleerd door de print steken. Aan de onderkant maakte ik eilandjes van de aansluitingen door het graveerfreesje er omheen te trekken. Daarmee zitten de MF-trafo's keuring gemonteerd.

Draadjes met banaanstekkers aan de weerstandbordjes gesoldeerd, tijdelijk een 1M weerstand tussen Grid en Bias van de 1^e buis gemonteerd (die verbinding wordt normaal gevormd door de 1^e MF-trafo maar die zit in het andere ontvangerdeel en dat is nog niet klaar, zie schema) en een 1nF condensatortje gebruikt om de meetzender in te koppelen, na deze op de frequentieteller exact op 470kHz gezet te hebben. Ik heb allereerst spanning op de gloeidraden gezet en de boel tijdens het eten een uurtje aan laten staan. Die buizen zijn immers waarschijnlijk zo'n 40 jaar niet gebruikt, als ze al ooit gebruikt zijn want volgens mij waren ze NOS (New Old Stock), en dan kan de gloeidraad even lekker ontgiften en aan het idee wennen dat hij weer wat moet gaan doen. Daarna de Bias en de 250V aangesloten en toen was het tijd voor de Smoke-test.


Testopstelling. Links de ontvanger, rechts de voeding.

Er ontplofte niets, maar op de scoop was een partij bagger te zien... Dat bleek na enig experimenteren aan de massaklem van de meetzender te liggen die geen goed kontakt maakte. Ik stak ook nog even een stukje ijzerdraad tussen de platen van de BFO-condensator zodat die zich even nergens mee bemoeide en toen was het zaak de trafo's af te stemmen. Daarbij is enige voorzichtigheid geboden, want ik heb een aluminium afregeltooltje en de BFO-condensator ligt via een weerstandje aan de 250V. En ik hoef niet gefrituurd te worden tijdens het afregelen omdat ik de condensator per ongeluk aanraak...


Bovenaanzicht. Let op hoe dicht de BFO-C bij de linker MF trafo zit


De MF/LF strip vanaf de achterzijde

Hij laat zich perfect afregelen. De "volume"-potmeter doet overigens toch wel iets meer dan alleen volume regelen. Als je in het schema kijkt, zie je dat die eigenlijk geen laagfrequent regelt, maar de negatieve roosterspanning van de eerste drie buizen. Alleen de eindtrap wordt niet op die manier geregeld. Door de negatieve roosterspanning te wijzigen, wijzig je uiteraard ook de versterking van de buizen. Maar daarmee ook de terugkoppeling van de tweede buis naar de MF-trafo! Overigens maakte ik de terugkoppelcondensator van 6pF door een stripje dubbelzijdig printplaat op maat te knippen. Zo kreeg ik precies 6pF... Als je dus het "volume" opvoert, voer je ook de terugkoppeling op. Die regeling gedraagt zich dan ook net zo als de Regeneratie-instelling van onze 80m buizen-ontvanger. Alleen veel zachter in de regeling. Draai je tever door, dan gaat de zaak oscilleren. Door op die manier de versterking op te voeren, haalde ik met een 30% AM-gemoduleerd signaal een gevoeligheid van tussen de -90 en -100dBm en dat is tussen de 3 en 10uV. En daar moet dan nog een trap voor! Dat is uitstekend wat mij betreft.

Daarna haalde ik het draadje uit de afstem-C en regelde de spoel van de BFO met half ingedraaide afstem-C op zero beat. Omdat er nog geen asverlenger met plastic as op de afstem-C zit, kon ik niet het bereik van de BFO testen. Er staat immers 250V op die C dus met de blote handen kan je daar beter afblijven. De BFO doet het dus ook en staat rotsvast op frequentie. Het enige wat me nog te doen staat is de koppeling tussen de MF-spoelen optimaliseren. Dat kan door de uitsparing in de ferrietbussen die om de spoelen heen zitten, meer of minder naar elkaar toe te draaien. Daar moet ik nog een avondje voor uittrekken. Maar dan heb ik een prima werkende MF/LF strip en kan begonnen worden aan de HF versterker met Local Oscillator en mixer. En dan zou er ontvangen moeten kunnen worden. Dat is de volgende fase in het geheel. Nog wat sfeerbeelden van het binnenwerk:


Opname met flits. Let op de moderne rode 0,1u C's


En nog een zonder flits voor de details

Om de middelste buis zit een soort afscherming die naar links taps toeloopt. Gelijk links daarvan zie je de printcondensator die de terugkoppeling vormt naar de MF-trafo. Ter vergelijking het origineel:


Het origineel. Het rechter deel is nu nagemaakt.