Duitsland test inductieladen niet langer in een lab, maar op een echte snelweg. Onder een kilometer asfalt liggen 25 kWh-modules die EV’s onderweg stroom geven. Het project moet aantonen dat deze techniek ook op grote schaal betaalbaar is in te bouwen.
Elektrische auto’s laden zónder te stoppen: Duitsland test dat concept vanaf nu niet meer in een lab, maar op een echte snelweg. Op de A6 tussen Amberg-West en Sulzbach-Rosenberg is een één kilometer lange inductieteststrook officieel in gebruik genomen.
De bouwfase is afgerond, de meetfase begint nu. Het project, E|MPOWER, wordt geleid door de Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg (FAU) en moet aantonen of draadloos laden tijdens het rijden technisch én industrieel haalbaar is.
Inductief laden in asfalt klinkt futuristisch, maar het principe is relatief eenvoudig: op ongeveer 12 centimeter diepte liggen platte elektromagnetische spoelen in de wegdekconstructie. Zodra een uitgerust voertuig over een spoel rijdt, wekt die spoel een magnetisch veld op. De ontvangende spoel in het voertuig koppelt vervolgens actief in op dat veld en stuurt de energie direct naar de tractiebatterij.
Voor andere verkeersdeelnemers blijft de weg volledig passief. De technologie voor productie en integratie van de spoelen komt van Seamless Energy Technologies uit Neurenberg, de inductiesystemen zelf zijn van Electreon.
Projectdocumentatie spreekt van segmentmodules die gemiddeld tot circa 25 kWh aan energieoverdracht mogelijk maken, maar het consortium noemt voor de A6-strook nog geen concrete vermogenswaarden in kW.
In een vergelijkbare, recent geopende Electreon-opstelling bij Parijs registreerden onderzoekers pieken tot 300 kW en noemden zij 200 kW als continuwaarde. De test bij Amberg moet nu laten zien in hoeverre zulke orde-van-grootte overdrachten ook bij snelwegsnelheden, wisselende belading en reëel verkeer haalbaar zijn.
Of inductieladen daadwerkelijk een schaalbare infrastructuuroplossing wordt, hangt nu niet meer van het principe zelf af. Onderzoekers hebben de fysica én de elektronica inmiddels voldoende aangetoond. De grote vraag nu zijn de kosten: hoeveel euro per meter asfalt is nodig om dit niet als curiositeit, maar als normale infrastap te integreren?
Deze één kilometer lange strook op de A6 moet nu harde data leveren: werkt dit bij écht verkeer, bij échte snelheden, met échte slijtage — en kan het passen in reguliere onderhouds- en renovatieprocessen?
De komende maanden worden cruciaal om te laten zien of het concept in de praktijk voldoende robuust, efficiënt en betaalbaar is om méér te worden dan een proefstrook.
Vragen die je daarbij kunt stellen en die ik nog niet beantwoord zie: Hoe ga je de kosten in rekening brengen bij de gebruiker? Want dit wordt vast niet gratis. En hoeveel storing veroorzaken die spoelen in het wegdek in het elektromagnetisch spectrum? Voor ons geen onbelangrijke vraag.